یک: اومده میگه:" یه برگ A4بده ببینم." میگم:" بفرما." بعد میبینم با دقت واستاده داره برگ A4 رو با خط کش اندازهگیری میکنه و بعد حکیمانه میگه نه اندازهش با مال خودم فرقی نمیکنه! میگم:" اینا استاندارده اندازهشون." اخماشو تو هم میکشه و میگه:" من که به استانداردهای اینا اعتماد ندارم!" مشکل رو جویا میشم میفهمم کاغذش تو پرینتر گیر کرده بوده! براش جا میدم و کارش راه میافته... دو: میگم:" بفرمائید، گزارش عدد و رقمی و باجزئیات برای هیئت مدیره." میگه:" عددهات درستن؟" میگم:" آره، همه رو دادم به اکسل." درمییاد که:" شاید اکسل اشتباه کنه، تو بشین تک

مدت هاست كه هيچ كتابي نخوانده ام، هيچ فيلمي نديده ام، هيچ تمريني در نوشتن نكرده ام... و حالا عميقاً نگرانم، اگر اين وضع ادامه پيدا كند؟!

لابد بايد راه حلي باشد... لابد هست... لابد...

خواب، دورِ گردی چشمهایم قدم رو میکند؛ هی پاهایش را پس میکشم و هی با همان چمکههای سربازی درشت لگد کوب میکند این بیداریِ وامانده را... روز با ثانیههای تنبل داغ، بیحضوریِ آقای رئیس توی اتاق را کرخت و تنبل خمیازه میکشد. صبح، وقتی که چشمهایم را باز کردم از میانهی همهu200dی دیالوگهای تمام و ناتمام این روزهای اخیر، یکی پر رنگتر از بقیه توی ذهنم رژه رفت تا همین حالا... حالا بقیهی دیروز است یا یک هفته پیش یا یک ماه پیش؟ انگار شبها نمیخوابیم، انگار خورشید هیچ صبحی از پشت آن کوه بیرون نمیآید؛ همهش در همان حال و همان حال و همان حال و روز..

برای هیچ کاری معنایی نیست مگر آن کار که لذتی در پیداشته باشد. به مطلق انگاری جملهام واقفم، هیچ و همه! هرگز به جمله های هیچ و همهدار نمیشود اعتماد کرد اما گهگداری هم آدم نیاز دارد که بپندارد برداشتش از زندگی شامل مطلق انگاریها هم میشود. اما من اگر بخواهم از جملهی خود ایرادی بگیرم نه از آن بخش تمامیت خواهانهی (همه و هیچ)دارش خواهد بود بلکه از بخشی است که چیزی را مجزا میکنم با مگری: " مگر آنکه لذتی درپی باشد"... حقیقت این است که حتی لذت هم نمیتواند معنایی بیافریند؛ در واقع درک لذت ما را به بیمعنایی بیشتر زندگی رهنمون میکند؛ لذت با تما

میگه فهمیدنِ مفهوم "نیستی" ما رو خود مختار میکنه؛ چه طوری؟ این طوری: " دازاین آزاد و مشروط به پذیرفتن این است که وجودش، اساسِ بی اساسِ بیاساسیِ خودش است." یعنی چی؟ یعنی این: "دازاین ایستاده در نیستی است و بدین وسیله به قلمرو نیستی دست مییابد. از جمله به خویشتنِ خود به منزله ی - رو به مرگ بودن- " یعنی وقتی دازاین در مواجهه با هستی خودش قرار میگیره، دچار تعالی میشه و دچار تعالی شدن باعث میشه که جهان رو اون طوری ببینه که هست، نه اون طوری که بهش تحمیل میشه و از آن رو به یه نوع آزادی دست پیدا میکنه که این نوع آزادی او رو خود مختار میکنه. حالا اینا

لحظهای درنگ کردم؛ همیشه باید لحظهای درنگ کنیم حتی وقتی که در اوج شتاب هستیم و درنگی ممکن نباشد باید در ذهن، باید در خیال و در فکر، لحظهای درنگ کرد، لحظهای کوتاه و اندکی تامل؛ حتی اگر وحشت کنیم، و من وحشت کردم؛ دستهایم را گذاشتم کنار پنجره و صورتم انعکاس نور را از پشت پنجره، بیرون از من، آنجا، آنجا که مطلقاً من نبودم میدید و میپائید. آیا ما زندانی یک طرز تفکر هستیم؟ و وجود، چیزی نیست جز تکرار تکانههای همان طرز تفکر حل شده در ارادهی معطوف به زندگی و بیآنکه بدانیم به راه میبردمان؟ طرز تلقی ما، اندیشههای ما، زندان ما... زندان من، فکرهای